Kanaatimce...

Kalem..

Şûle Ural

17.04.2021 - İzmir

Farkında olsun olmasın, herkes ömrü boyunca kendi kitabını yazar..

Her insan, aslında kendine özel bir kalem gibidir..Bilmeden , hayat sayfalarını doldururlar..

Sonunda arkalarında , başkalarının okuduğu hayat hikâyeleri birikir, özel kitapları oluşur..

Çeşit çeşit kalem vardır.. Tükenmez kalem, kurşun kalem, dolma kalem..Eskiden sabit kalemler vardı. Dilinize sürünce ıslanır, kâğıda mavi renkte , çıkmayan sabit yazılar yazardı.. Bugün, havada yazanları da çıkmış.Yani , yaz da ne yazarsan yaz, nasıl yazarsan yaz. Hayatına yazı yaz..

Daha çok ilkokulda , neredeyse hepimiz yapmışızdır.Yepyeni kalemi ortasından kırıp, her iki ucunu açıp, sanki iki kalemimiz olmuş gibi sevindiğimiz..

İşte yazarlar bu kalemlerden çıkarlar.. Küçülmüş , yaralanmış kalemlerden çıkarlar..

Beli kırılmış, acımış yerleriyle ödevlerini tamamlamış , gıkı çıkmamış kalemlerden..

İkiye bölünmüş kalem , diğer yarısını eline alır ve yazmaya başlar..

Acı yazar , tatlı yazar , yaramazlıklar , komiklikler yapar , ama çok yazar, devamlı yazar, gözlemler..

Yazar çizer takımı, diğerlerinden başka şeyler yazarlar..

İlmî yazılar, anılar, belgeseller, gezi yazıları, şiirler, romanlar , yemek kitapları hep bu kalemlerden çıkar..

Çocuk, onu kırmasaydı belki de farkına varmayacaktı, ne kadar çoğaldığının ve çok olacağının..

Belki de sırf bu yüzden, kalemini kemiren , yeni alınan kalemini büyük bir zevkle ortasından kıran, sonra da dört ucunu açıp gururla seyreden çocuklara kızmayın..

Onlar , çok olacaklar..

Çoğalmak dileğiyle..